17.02.2018

Rozważanie na niedzielę

"Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!" - komentarz do czytań z I Niedzieli Wielkiego Postu napisał Krzysztof Kowalski.

Czytając "Jezus" (James Martin SJ, bestseller "The New York Times"),  trafia się na fragment, gdzie autor rozważa to, że Jezus opowiedział Apostołom ( Św. Markowi i Św. Łukaszowi) o próbach, jakim został poddany na pustyni, gdzie udał się z natchnienia Ducha Świętego.

Wysłuchali, zapisali również dla nas, żyjących 2000 lat później. A my czytając, czy słuchając Ewangelii mamy zrozumieć przy całym swoim doświadczeniu i płynącej z niego wiedzy jako syn, córka, rodzic, pracownik, biznesmen, nauczyciel, aktor, osoba konsekrowana, policjant, urzędnik. I przeczytałem o doznaniu głodu przez Jezusa na pustyni. Czytałem ja człowiek syty. Czy syty zrozumie głodnego? Czy potrafi powiedzieć, że wie, co to cierpienie głodu? Jak to jest, gdy mięśnie słabną i pojawiają się fałszywe obrazy? Nie. Za to może wspomnieć obrazy umierających dzieci Afryki z wysoko wyciągniętymi dłońmi w błagalnym geście. Może zadać pytanie: "Czy wszystkie polskie dzieci chodzą do szkół bez uczucia głodu?" Ha, paradoks współczesności: miliony głodujących i miliony ton żywności - wyrzucanej. A my sami w pędzie codziennych obowiązków nie spostrzegamy jak wpadamy w galop, by posiadać, by mieć, by być podziwianym, by zaspokoić ... co? Głód? Ten fizyczny, czy ten zaspokajany posiadaniem i blaskiem fleszy? I czy aby w tym zaspokajaniu głodu posiadania, rozbudzonego przez nieumiejętność panowania nad krzykiem reklam - nie zapominamy, że obok nas żyją ludzie, że nie jesteśmy "samotną wyspą" ("Nikt nie jest samotną wyspą", Thomas Merton) i winniśmy kierować się "każdym słowem, które pochodzi z ust Boga"? Ale, jak je usłyszeć? Zapisane są w Dziesięciu Przykazaniach.

W Lubinie zmarł mężczyzna, bo nikt jemu nie pomógł. Został potrącony przez pojazd i leżał na przejściu dla pieszych. Ludzie trzymali w rękach telefony komórkowe. Dzwonili na 112 i pstrykali zdjęcia .

Czy czasami nie jest też i tak, że klęcząc zwracamy się do Boga z prośbą o dar i zaraz śpieszymy z deklaracjami uwarunkowanymi spełnieniem? Czyż nie powinniśmy postępować bezwarunkowo?.

Ile razy czytałem i wysłuchiwałem: "Dam ci to wszystko" i w cichości swej stawiałem pytanie: "Przecież to i tak należy do Boga, to, co ten chce ofiarować?" Właśnie, jak mógł ofiarować coś, co do niego nie należało? I zaraz mknęła refleksja: "Ależ, nie chodzi o fakt posiadania, ale ... O, tak, te wszystkie odpowiedzi Jezus kieruje do nas, byśmy nie stawiali sobie bogów materialnych na ołtarzu życia i, że winniśmy pamiętać o życiu Słowem Boga (Dziesięciorgiem Przykazań)" To takie proste.